De verkeerde boekwinkel

Lucas bestelde een koffie en ging in de lege hoek van het café zitten. Hij haalde zijn boek tevoorschijn en probeerde te lezen. Maar de man aan de tafel ernaast keek naar hem.

Umorder si Lucas ng kape at umupo sa bakanteng sulok ng café. Inilabas niya ang kanyang libro at sinubukang magbasa. Pero ang lalaking nasa katabing mesa ay nakatingin sa kanya.

„Dat is een heel oude editie", zei de man. Lucas keek op. De man droeg een dikke jas, hoewel het café goed verwarmd was. „Ik verkocht boeken zoals dat. Om de hoek. De winkel bestaat niet meer."

"Napakadaang edisyon niyan," sabi ng lalaki. Tiningnan siya ni Lucas. Nakasuot ang lalaki ng makapal na jacket, kahit mainit sa loob ng café. "Dati akong nagtitinda ng mga librong ganyan. Sa kanto lang. Wala na ngayon ang tindahan."

„Bestaat niet meer?", vroeg Lucas. Hij voelde zich ongemakkelijk, maar wist niet hoe hij uit het gesprek moest komen. „Wat voor winkel?"

"Wala na?" tanong ni Lucas. Nahihiya siya, pero hindi niya alam paano aalis sa usapan. "Anong klase ng tindahan?"

De man lachte zachtjes. „Oude boeken. Veertig jaar. Toen werd het pand verkocht aan een bank. De bank ging drie jaar geleden ook dicht. Nu is het een kledingwinkel." Hij keek uit het raam. „Elke keer dat ik er langsloop, vergeet ik het een seconde lang. Ik loop bijna naar binnen."

Tumawa nang tahimik ang lalaki. "Mga lumang libro. Apatnapung taon. Tapos nabenta na ang gusali sa bangko. Nagsara din ang bangko tatlong taon na ang nakakaraan. Tindahan na ng damit ngayon." Tumingin siya sa bintana. "Tuwing dadaan ako doon, nakakalimutan ko ng isang segundo. Halos pumasok pa ako."

Lucas sloot zijn boek en luisterde. De man vroeg om niets. Hij wilde alleen iemand vertellen over een plek die er ooit was geweest.

Isinarado ni Lucas ang kanyang libro at nakinig. Hindi humingi ng anuman ang lalaki. Gusto lang niyang makwento sa isang tao tungkol sa lugar na dati roong naroroon.