一个人的餐桌

米娅在九点前走进了一家小餐馆。餐厅里几乎空无一人。一位系着白围裙、眼神疲惫的服务员指了指角落的一张桌子。

Mia kwam vlak voor negen uur het kleine restaurant binnen. De eetzaal was bijna leeg. Een ober met een wit schort en vermoeide ogen wees naar een tafel in de hoek.

“就一个人吗？”他问。米娅点了点头。她总是一个人旅行，每次用新的语言点餐时总有点紧张。菜单是一张手写的纸。

„Maar één?", vroeg hij. Mia knikte. Ze reisde altijd alleen en werd altijd een beetje zenuwachtig als ze in een andere taal moest bestellen. De menukaart was één vel papier, met de hand geschreven.

她指着一个她不懂的词。服务员第一次微笑了。“这是今天的特色菜，”他用缓慢的英语说道。“我奶奶的食谱。试试吧。如果你不喜欢，我给你换别的。”

Ze wees naar een woord dat ze niet begreep. De ober glimlachte voor het eerst. „Is het dagmenu", zei hij langzaam in het Engels. „Het recept van mijn oma. Probeer maar. Als het u niet bevalt, breng ik iets anders."

食物盛在一个沉重的陶碗里，热腾腾的，蒜香扑鼻，里面有许多小块面包。米娅小心地尝了一口，然后抬起头。服务员站在吧台后，双臂交叉，看着她。

Het eten kwam in een zware aardewerken kom. Warm, vol knoflook, met kleine stukjes brood. Mia nam voorzichtig een eerste lepel en keek op. De ober keek vanaf de bar naar haar met zijn armen over elkaar.

她给了他一个竖起大拇指的手势。他笑了，走过来给她的杯子续满。“很好，”他说。“明天你再来，我告诉你里面有什么。”

Ze gaf hem een duim omhoog. Hij lachte, kwam naar haar tafel en vulde haar glas bij. „Goed", zei hij. „Morgen komt u terug en zeg ik u wat erin zit."