Столик для одной

Мия вошла в маленький ресторанчик незадолго до девяти. В зале почти никого не было. Официант в белом фартуке с усталыми глазами показал на столик в углу.

Mia kwam vlak voor negen uur het kleine restaurant binnen. De eetzaal was bijna leeg. Een ober met een wit schort en vermoeide ogen wees naar een tafel in de hoek.

«Одна?» — спросил он. Мия кивнула. Она всегда путешествовала одна и всегда немного волновалась, когда заказывала еду на незнакомом языке. Меню было написано от руки на одном листе бумаги.

„Maar één?", vroeg hij. Mia knikte. Ze reisde altijd alleen en werd altijd een beetje zenuwachtig als ze in een andere taal moest bestellen. De menukaart was één vel papier, met de hand geschreven.

Она показала на слово, которое не понимала. Официант впервые улыбнулся. «Это фирменное блюдо дня, — сказал он медленно по-английски. — Рецепт моей бабушки. Попробуйте. Если не понравится, принесу что-нибудь другое».

Ze wees naar een woord dat ze niet begreep. De ober glimlachte voor het eerst. „Is het dagmenu", zei hij langzaam in het Engels. „Het recept van mijn oma. Probeer maar. Als het u niet bevalt, breng ik iets anders."

Еду подали в тяжёлой глиняной миске. Горячая, с чесноком, с маленькими кусочками хлеба. Мия осторожно попробовала первую ложку и подняла глаза. Официант наблюдал за ней из-за барной стойки, скрестив руки.

Het eten kwam in een zware aardewerken kom. Warm, vol knoflook, met kleine stukjes brood. Mia nam voorzichtig een eerste lepel en keek op. De ober keek vanaf de bar naar haar met zijn armen over elkaar.

Она показала большой палец вверх. Он рассмеялся, подошёл к столику и долил воды в её стакан. «Хорошо, — сказал он. — Завтра приходите снова, и я расскажу, что в нём».

Ze gaf hem een duim omhoog. Hij lachte, kwam naar haar tafel en vulde haar glas bij. „Goed", zei hij. „Morgen komt u terug en zeg ik u wat erin zit."