Zoet water beneden

Het laatste stuk van de trap is anders. De rots is niet meer droog. Onder haar poten wordt hij donkerder en kouder. Het ruikt naar natte steen. Onderaan is een lage grot, en het licht van het water beweegt over het plafond.

The last part of the staircase is different. The rock is not dry any more. It gets darker and colder under her feet. There is a smell of wet stone. At the bottom there is a low cave, and light from the water moves across its roof.

En daar, vlak naast de zee, komt zoet water uit de rots. Polly proeft het. Het is koud en zoet. Het zou er niet moeten zijn. En het is de reden voor alles boven haar.

And there, right next to the sea, fresh water is coming out of the rock. Polly tastes it. It is cold and sweet. It should not be there. And it is the reason for everything above her.

Zo werkt het. Het land boven op de klif is kalksteen. Regen loopt niet van kalksteen af. Het zakt erin. Het water vindt kleine scheuren en reist door de steen naar beneden. Zoet water is lichter dan zeewater, dus het kan helemaal tot onder aan de klif komen en is dan nog steeds zoet.

This is how it works. The land on top of the cliff is limestone. Rain does not run off limestone. It sinks into it. The water finds small cracks and travels down inside the stone. Fresh water is lighter than sea water, so it can come all the way down to the bottom of the cliff and still be fresh when it arrives.

Nu is de trap logisch. Geen soldaten, en niet in één nacht. Het waren waarschijnlijk monniken, die jarenlang langzaam omlaag hakten om bij dit water te komen. Een stad op een klif kan hoge muren en een prachtig uitzicht hebben, en toch niets te drinken.

Now the staircase makes sense. Not soldiers, and not one night. It was probably monks, cutting down slowly for years to reach this water. A town on a cliff can have high walls and a great view and still have nothing to drink.