De rots die wegging

Nog verder naar beneden ontmoet Polly een buur. In het water, vrij dichtbij, staat een hoge toren van bleke rots. Rond de onderkant breken witte golven. Mensen noemen hem de Zandkorrel. Dat is een grap, want hij is ongeveer zo groot als een kleine kerk.

Further down still, Polly goes down and meets a neighbour. Out in the water, quite close, there is a tall tower of pale rock. White waves break around the bottom of it. People call it the Grain of Sand. That is a joke, because it is about as big as a small church.

Hij stond daar niet altijd. Ongeveer achthonderd jaar geleden hoorde hij bij deze klif. Toen namen de golven de rots eronder weg, en de toren bleef alleen in de zee achter. Polly kijkt ernaar. Onderaan is hij dunner dan bovenaan. De zee werkt er nog steeds aan.

It was not always out there. About eight hundred years ago it was part of this cliff. Then the waves took away the rock underneath, and the tower was left alone in the sea. Polly looks at it. It is thinner at the bottom than at the top. The sea is still working on it.

Er vliegt een meeuw langs haar. Deze is bijzonder. Het is niet een van de lawaaierige meeuwen die achter boten aan vliegen en eten van mensen pakken. Dit is een Audouins meeuw. Hij pakt nooit eten van andere dieren. Hij vangt zijn eigen vis op zee.

A gull flies past her. This one is special. It is not one of the noisy gulls that follow boats and take food from people. This is an Audouin's gull. It never takes food from other animals. It catches its own fish out at sea.

De meeuw vliegt weg over het water, tot Polly hem niet meer kan zien. Ze kijkt weer naar de hoge rots, en naar de ruimte tussen de rots en de klif. Die ruimte was ooit massieve steen.

The gull flies away over the water until Polly cannot see it. She looks again at the tall rock, and at the space between it and the cliff. That space was once solid stone.