Skała, która odeszła

Jeszcze niżej Polly spotyka sąsiada. W wodzie, całkiem blisko, stoi wysoka wieża z jasnej skały. Wokół jej podnóża łamią się białe fale. Ludzie nazywają ją Ziarnkiem Piasku. To żart, bo jest mniej więcej tak duża jak mały kościół.

Further down still, Polly goes down and meets a neighbour. Out in the water, quite close, there is a tall tower of pale rock. White waves break around the bottom of it. People call it the Grain of Sand. That is a joke, because it is about as big as a small church.

Nie zawsze tam stała. Jakieś osiemset lat temu była częścią tego urwiska. Potem fale zabrały skałę pod spodem i wieża została sama w morzu. Polly na nią patrzy. U dołu jest cieńsza niż u góry. Morze wciąż nad nią pracuje.

It was not always out there. About eight hundred years ago it was part of this cliff. Then the waves took away the rock underneath, and the tower was left alone in the sea. Polly looks at it. It is thinner at the bottom than at the top. The sea is still working on it.

Obok Polly przelatuje mewa. Ta jest wyjątkowa. To nie jedna z tych głośnych mew, które latają za łodziami i zabierają ludziom jedzenie. To mewa śródziemnomorska. Nigdy nie zabiera jedzenia innym zwierzętom. Sama łowi ryby na morzu.

A gull flies past her. This one is special. It is not one of the noisy gulls that follow boats and take food from people. This is an Audouin's gull. It never takes food from other animals. It catches its own fish out at sea.

Mewa odlatuje nad wodę, aż Polly przestaje ją widzieć. Polly znowu patrzy na wysoką skałę i na przestrzeń między nią a urwiskiem. Ta przestrzeń była kiedyś litym kamieniem.

The gull flies away over the water until Polly cannot see it. She looks again at the tall rock, and at the space between it and the cliff. That space was once solid stone.