Tek Bir Tuz Tanesi

Son sabahında Polly kasabanın ucuna uçtu. Orada denizin kenarında, yuvarlak bir kilisenin yanında küçük, beyaz bir deniz feneri var. Buradan kasaba yine bir gemiye benziyordu.

On her last morning, Polly flew to the end of the town. A small white lighthouse stands there by the sea, next to a round church. From here, the town looked like a ship again.

Balıkçı tekneleri limandan birer birer çıktı. Kuledeki çan çatıların üzerinde çaldı. Meydanda elinde keman olan adam ilk ışıkta yalnız duruyordu.

The fishing boats left the harbour one by one. The bell in the tower rang over the roofs. On the square, the man with the violin stood alone in the first light.

Polly hâlâ bir tuz tanesinin tadını hissediyordu. Onu deniz, güneş ve sabırlı eller yaptı, yedi yüz yıldan uzun süredir aynı şekilde. Bu beyaz kasabayı tuz yaptı.

Polly still tasted one grain of salt. Sea, sun and patient hands made it, the same way for more than seven hundred years. Salt built this white town.

Kasabanın üzerinde bir kez döndü. Sonra sabah rüzgârıyla yükseldi. Taştan gemi arkasında küçüldü. Önündeki deniz geniş ve parlaktı.

She flew once around the town. Then she rose on the morning wind. The stone ship grew small behind her. The sea in front of her was wide and bright.