Ayrılıp Giden Kaya

Daha da aşağıda Polly, bir komşuyla tanışacak kadar iner. Suyun içinde, süzülüp yanına varabileceğini hissettirecek kadar yakında, dibinde deniz beyaz köpüklerle kırılan soluk renkli tek bir kaya kulesi yükseliyor. Adı Kum Tanesi. Bu bir şaka, çünkü aşağı yukarı küçük bir kilise büyüklüğünde.

Further down still, Polly comes down far enough to meet a neighbor. Standing out in the water, close enough that she feels she could glide to it, is a single tower of pale rock with the sea breaking white around its foot. It is called the Grain of Sand, which is a joke, because it is roughly the size of a small church.

Hep orada değildi. Yaklaşık sekiz yüz yıl önce bu uçurumun bir parçasıydı, ona bitişik, sıradan bir kayaydı. Sonra dalgalar altında sürdürdükleri işi bitirdi, iki yanı birleştiren kaya gitti ve kule denizin ortasında tek başına kaldı. Polly bir süre ona bakar. Dibi tepesinden daha ince. Deniz hâlâ çalışıyor.

It has not always been out there. About eight hundred years ago it was part of this cliff, joined on, ordinary. Then the waves finished the job they had been working at underneath it, and the connecting rock went, and the tower was left standing alone in the sea. Polly looks at it for a while. It is thinner at the bottom than at the top. The sea is still working.

Göz hizasından bir martı geçer ve bu, izlemeye değer biri. Teknelerin peşine takılan, liman duvarından patates kızartması çalan gürültücülerden değil. Bu bir ada martısı ve hiç artık yemez. Geçimini açık denizde balık avlayarak sağlar, bu da bir martı için neredeyse bir ilke meselesidir.

A gull comes past at eye level, and this one is worth watching. It is not one of the loud ones that follow boats and steal chips from the harbor wall. This is an Audouin's gull, and it does not scavenge at all. It makes its living out at sea, hunting fish, which for a gull is almost a matter of principle.

Işığı arkasına alıp boğazın üstünden uzaklaşır, ta ki Polly onu gözden kaybedene dek. Polly yeniden tek başına duran kayaya, onunla uçurum arasındaki boşluğa bakar ve bu boşluğun bir zamanlar üstünden yürünüp geçilebilecek sağlam bir taş olduğunu düşünür.

It goes out over the strait with the light behind it until Polly loses it. She looks back at the standing rock, and at the gap between it and the cliff, and thinks about how that gap was once solid stone that somebody could have walked across.