Deniz Uçurumunun Dibinde Tatlı Su

Merdivenin son bölümü farklı. Kaya artık kuru değil. Ayaklarının altında koyulaşıp serinliyor, ıslak taş kokusu yayılıyor ve sudan yansıyan ışık, dipteki alçak bir mağaranın tavanına kıpırdayan çizgiler düşürüyor.

The last stretch of the staircase is different. The rock stops being dry. It goes darker and cooler under her feet, and there is a smell of wet stone, and the light coming up off the water throws moving lines across the ceiling of a low cave at the bottom.

Ve orada, deniz seviyesinde, tuzlu suyun birkaç adım ötesinde, kayanın içinden tatlı su çıkıyor. Polly gagasını uzatır. Su soğuk, tatlı ve orada olmaması gereken bir şey. Üstündeki her şeyin nedeni de bu.

And there, at the level of the sea, with salt water a few steps away, fresh water is coming out of the rock. Polly puts her beak to it. It is cold and it is sweet and it is entirely wrong, and it is the reason for everything above her.

Şöyle işliyor. Uçurumun tepesindeki toprak kireçtaşıdır ve yağmur, başka kayalardan aktığı gibi kireçtaşından akıp gitmez. İçine siner. Çatlakları bulur, genişletir ve taşın içinden aşağı doğru yol alır. Tatlı su deniz suyundan hafif olduğu için uçurumun dibine kadar inebilir ve deniz ona karışma fırsatı bulamadan, tam su çizgisinde, hâlâ tatlı olarak çıkar.

It works like this. The land on top of the cliff is limestone, and rain does not run off limestone the way it runs off other rock. It sinks. It finds cracks and widens them and travels down through the inside of the stone, and because fresh water is lighter than sea water it can come all the way to the bottom of the cliff and arrive still fresh, right at the water line, before the sea gets a chance to mix with it.

Artık merdiven anlam kazanıyor. Ne askerler, ne de tek bir gece. Büyük olasılıkla keşişler, orada olduğunu bildikleri bir kaynağa doğru yıllarca sabırla aşağı oyarak ilerlediler. Çünkü bir uçurumun tepesindeki kasabanın surları, kuleleri ve bütün boğaza bakan bir manzarası olabilir, yine de bir yudum su için her şeyini kaybedebilir.

So now the staircase makes sense. Not soldiers, and not one night. Monks, most likely, cutting patiently downward over years toward a spring they knew was there, because a town on top of a cliff can have walls and towers and a view over the whole strait and still lose everything for the want of a drink of water.