வெள்ளை நீர் வயல்கள்

பாலி கடற்கரை வழியே தெற்கே பறந்தாள். ஒரு சிறிய ஆற்றின் அருகே நிலம் சமதளமாக இருந்தது. கடலின் அருகே நூற்றுக்கணக்கான ஆழமில்லாத பாத்திகள் இருந்தன. ஒவ்வொரு பாத்தியும் கண்ணாடி போல மின்னியது. இவைதான் செச்சோவ்லியே உப்பளங்கள். எழுநூறு ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக மக்கள் இங்கே உப்பு எடுக்கிறார்கள்.

Polly flew south along the coast. By a small river, the land was flat. There were hundreds of shallow pools by the sea. Each pool shone like a mirror. These are the salt pans of Sečovlje. People have made salt here for more than seven hundred years.

கடல்நீர் பாத்திகளுக்குள் வருகிறது. கோடை முழுவதும் சூரியன் நீரை எடுத்துக்கொள்கிறது. உப்பு மட்டும் இருக்கிறது. பாலி ஒரு பாத்திக்குள் நடந்தாள். நீர் வெதுவெதுப்பாகவும் உப்பாகவும் இருந்தது.

Sea water comes into the pools. All summer the sun takes the water away. The salt stays. Polly walked into a pool. The water was warm and salty.

உப்பளத் தொழிலாளர்கள் நீண்ட மர வாரிகளை நீருக்குள் தள்ளினார்கள். வெள்ளை உப்பு சிறிய குன்றுகளாகக் குவிந்தது. அவர்கள் கையால் வேலை செய்கிறார்கள், பழைய காலம் போலவே.

The salt workers pushed long wooden rakes through the water. The white salt made small hills. They work by hand, like long ago.

ஒரு தொழிலாளர் அவளுக்குப் பாத்தியின் அடியைக் காட்டினார். அது கருமையாகவும் வழுவழுப்பாகவும், தோல் போல இருந்தது. அது சேற்றைக் கீழே வைக்கிறது. அதனால் உப்பு வெள்ளையாக இருக்கிறது.

A worker showed her the floor of the pool. It was dark and smooth, like skin. It keeps the mud down, so the salt stays white.