De stad op de rand

De wind is er eerder dan het land. Polly laat zich erdoor meevoeren naar het zuiden, langs de kust van Corsica, tot het eiland gewoon ophoudt. Voor haar ligt open water, en daarachter nog een eiland, laag en blauw aan de horizon. Dat is Sardinië. Het water tussen de twee heet de Straat van Bonifacio, en de wind stroomt erdoorheen als water door een poort.

The wind arrives before the land does. Polly rides it south along the coast of Corsica until the island simply stops, and there in front of her is open water, and beyond the water another island lying low and blue on the horizon. That is Sardinia. The channel between them is called the Strait of Bonifacio, and the wind pours through it like water through a gate.

Ze keert terug naar de klif en ziet de stad. Die ligt op wit kalksteen, pal op de rand, en de huizen zijn hoog en smal en staan dicht op elkaar, crème en lichtoker, de luiken dicht tegen het middaglicht. Wat haar in de lucht doet stilhangen, is de voet van de muren. Er zit niets tussen. De steen van de huizen loopt zo over in de steen van de klif, en de klif stort zo'n zeventig meter omlaag naar de zee. Deze stad staat niet bij de rand. Ze staat erop.

She turns back toward the cliff and sees the town. It sits on white limestone, right at the lip, and the houses are tall and narrow and pressed together, cream and pale ochre, their shutters closed against the afternoon light. What makes her stop in the air is the bottom of the walls. There is no gap. The stone of the houses runs straight into the stone of the cliff, and the cliff drops about seventy meters to the sea. This town does not stand near the edge. It stands on it.

Polly landt op een vestingmuur en kijkt over de rand. Onder haar is de rots bleek en droog en door het zout uitgeschuurd, en meeuwen draaien rondjes in de ruimte tussen de muur en het water. Dan ziet ze iets wat daar niet hoort. In de rotswand is een smalle geul uitgehakt die steil naar beneden loopt, en in die geul zitten treden.

Polly lands on a rampart and looks over. Below her the rock is pale and dry and scoured by salt, and gulls turn in the space between the wall and the water. Then she notices something that does not belong. A narrow groove has been cut into the cliff face, running down at a steep angle, and inside that groove there are steps.

Ze probeert ze te tellen voordat het licht verdwijnt, en geeft het op. Er zijn meer treden dan ze kan zien, en ergens beneden in de schaduw houden ze op. De zee blijft traag ruisen tegen de rots. Polly besluit dat ze daar naar beneden gaat.

She tries to count them before the light goes, and gives up. There are more steps than she can see, and they end somewhere below in shadow. The sea keeps up its slow noise against the rock. Polly decides that she is going down there.