விளிம்பில் நிற்கும் நகரம்

நிலம் வருவதற்கு முன்பே காற்று வந்துவிடுகிறது. அந்தக் காற்றின் மீது ஏறி, கோர்சிகாவின் கடற்கரை ஓரமாகத் தெற்கு நோக்கிப் பறக்கிறாள் பாலி. ஒரு கட்டத்தில் தீவு சட்டென்று முடிந்துவிடுகிறது. அவள் முன்னே திறந்த கடல், அதற்கு அப்பால் அடிவானத்தில் தாழ்வாக, நீல நிறத்தில் இன்னொரு தீவு படுத்துக் கிடக்கிறது. அதுதான் சார்டினியா. இரண்டுக்கும் இடையிலான கடல்வழியை பொனிஃபாசியோ நீரிணை என்கிறார்கள். வாயிற்கதவின் வழியே பாயும் நீர் போல, காற்று அதன் வழியே கொட்டுகிறது.

The wind arrives before the land does. Polly rides it south along the coast of Corsica until the island simply stops, and there in front of her is open water, and beyond the water another island lying low and blue on the horizon. That is Sardinia. The channel between them is called the Strait of Bonifacio, and the wind pours through it like water through a gate.

அவள் செங்குத்துப் பாறையை நோக்கித் திரும்பி அந்த நகரத்தைப் பார்க்கிறாள். அது வெண்ணிறச் சுண்ணாம்புக்கல் மீது, சரியாக விளிம்பிலேயே அமர்ந்திருக்கிறது. அதன் வீடுகள் உயரமாகவும் ஒடுக்கமாகவும், ஒன்றோடொன்று நெருக்கியடித்தபடியும் நிற்கின்றன, பாலாடை நிறத்திலும் வெளிர் காவி நிறத்திலும், மதிய வெயிலுக்கு எதிராக அவற்றின் ஜன்னல் கதவுகள் மூடியிருக்கின்றன. ஆனால் அவளை வானிலேயே நிறுத்திவிடுவது அந்தச் சுவர்களின் அடிப்பகுதிதான். இடையில் எந்த இடைவெளியும் இல்லை. வீடுகளின் கல் நேராகப் பாறையின் கல்லுக்குள் இறங்கிவிடுகிறது, அந்தப் பாறையோ ஏறக்குறைய எழுபது மீட்டர் கீழே கடல் வரை சரிகிறது. இந்த நகரம் விளிம்புக்கு அருகில் நிற்கவில்லை. விளிம்பின் மேலேயே நிற்கிறது.

She turns back toward the cliff and sees the town. It sits on white limestone, right at the lip, and the houses are tall and narrow and pressed together, cream and pale ochre, their shutters closed against the afternoon light. What makes her stop in the air is the bottom of the walls. There is no gap. The stone of the houses runs straight into the stone of the cliff, and the cliff drops about seventy meters to the sea. This town does not stand near the edge. It stands on it.

பாலி ஒரு அரண் மதிலில் இறங்கி கீழே எட்டிப் பார்க்கிறாள். அவளுக்குக் கீழே பாறை வெளிறி, வறண்டு, உப்பால் தேய்க்கப்பட்டுக் கிடக்கிறது. மதிலுக்கும் நீருக்கும் இடையிலான வெளியில் கடற்காகங்கள் சுழல்கின்றன. அப்போது இங்கே பொருந்தாத ஒன்று அவள் கண்ணில் படுகிறது. பாறையின் முகப்பில் ஒரு குறுகிய பள்ளம் வெட்டப்பட்டிருக்கிறது, அது செங்குத்தான சரிவில் கீழ்நோக்கிச் செல்கிறது, அந்தப் பள்ளத்துக்குள் படிகள் இருக்கின்றன.

Polly lands on a rampart and looks over. Below her the rock is pale and dry and scoured by salt, and gulls turn in the space between the wall and the water. Then she notices something that does not belong. A narrow groove has been cut into the cliff face, running down at a steep angle, and inside that groove there are steps.

வெளிச்சம் மறைவதற்குள் அவற்றை எண்ணிவிட முயல்கிறாள், பிறகு கைவிடுகிறாள். அவள் கண்ணுக்குத் தெரிவதைவிட அதிகமான படிகள் இருக்கின்றன, அவை கீழே எங்கோ நிழலுக்குள் போய் முடிகின்றன. கடல் பாறையில் மோதி தன் மெல்லிய ஓசையைத் தொடர்கிறது. அங்கே கீழே இறங்குவது என்று பாலி முடிவு செய்கிறாள்.

She tries to count them before the light goes, and gives up. There are more steps than she can see, and they end somewhere below in shadow. The sea keeps up its slow noise against the rock. Polly decides that she is going down there.