எத்தனை என்பதில் ஒத்த கருத்தில்லை

பிறகு, இன்னும் கீழே, படிக்கட்டில் வேறொருவரும் இருக்கிறார். மஞ்சள் நிறப் பாதுகாப்புத் தலைக்கவசம் அணிந்த ஒரு நரி, மடக்கும் அளவுகோலும் குறிப்பேடும் கையில் வைத்துக்கொண்டு கீழிருந்து மெல்ல மேலே ஏறி வருகிறாள், ஒவ்வொரு படியிலும் நின்று, அதன் உயரத்தை அளந்து, அந்த எண்ணைக் குறித்துக்கொள்கிறாள். பாலி ஒரு விளிம்புக்கு விலகி அவளைக் கடந்து போக விடுகிறாள். அதற்கு நீண்ட நேரம் ஆகிறது. படிகள் மிக மிக அதிகம்.

Then, further down, there is somebody else on the staircase. A fox in a yellow hard hat is working her way up from below with a folding rule and a notebook, stopping at every step, measuring the height of it, writing the number down. Polly moves aside to a ledge and lets her pass. It takes a long time. There are a great many steps.

இந்த அளவீடு வெறும் நுணுக்கப் பிடிவாதம் அல்ல. படிகள் கையால் வெட்டப்பட்டவை, எந்த இரண்டும் ஒன்றுபோல இல்லை, அதனால்தான் அவற்றைப் பதிவு செய்வது மதிப்புள்ளது. சில ஒரு தடிமனான புத்தகத்தின் உயரம். சில வெறும் ஒரு சிறு விளிம்பு அளவே. முழு வெட்டின் அகலமும் போகப்போக மாறுகிறது, சில இடங்களில் ஒரு வாசல் அளவு குறுகலாக, சில இடங்களில் ஒரு மேசையைவிட அகலமாக, ஏனென்றால் இதைச் செய்தவர் எவராயினும் ஒரு வரைபடத்தைப் பின்பற்றவில்லை, பாறையைப் பின்பற்றினார்.

The measuring is not fussiness. The steps were cut by hand, and no two are the same, which is exactly why they are worth recording. Some are the height of a thick book. Some are barely a lip. The width of the whole cut changes as it goes, narrow as a doorway in places and wider than a table in others, because whoever made it was following the rock rather than a drawing.

பாலிக்கு மிகவும் பிடித்த பகுதி இதுதான். எத்தனை படிகள் இருக்கின்றன என்று யாருக்கும் சரியாகத் தெரியாது. தேசிய பாரம்பரியப் பதிவேடு நூற்று எண்பத்தேழு என்கிறது. நகரத்தின் சொந்தச் சுற்றுலா அலுவலகம் நூற்று எண்பத்தொன்பது என்கிறது. இரண்டுமே அதிகாரபூர்வமானவை. இரண்டுமே வெளியிடப்பட்டவை. பல ஆண்டுகளாக அவை அங்கேயே ஒன்றோடொன்று முரண்பட்டுக்கொண்டு கிடக்கின்றன.

Here is the part Polly likes best. Nobody is quite sure how many steps there are. The national heritage register says one hundred and eighty seven. The town's own tourist office says one hundred and eighty nine. Both are official. Both are published. They have been sitting there disagreeing with each other for years.

நரி உச்சியை அடைந்து, முதுகை நிமிர்த்தி, எழுதத் தொடங்குவதை அவள் பார்க்கிறாள். அந்தக் குறிப்பேட்டில் எங்கோ, அந்த எண் மீண்டும் தீர்மானிக்கப்படுகிறது, இப்போதைக்கு. தேய்ந்த கல்லின் அந்த நீண்ட பிளவில் கீழே பார்த்துவிட்டு, இரண்டில் எந்த எண் பெரியதோ அதையே நம்புவது என்று பாலி முடிவு செய்கிறாள், ஏறும்போது அது அதிகமாகத்தான் தோன்றுகிறது என்ற காரணத்தால்.

She watches the fox reach the top, stretch her back, and start writing. Somewhere in that notebook the number is being settled again, for now. Polly looks down the long slot of worn stone and decides she believes whichever number is larger, on the grounds that it feels like more when you are climbing.