Niemand is het eens over het aantal

Dan, verder naar beneden, is er nog iemand op de trap. Een vos met een gele bouwhelm werkt zich van onderen naar boven, met een duimstok en een notitieboekje. Bij elke trede stopt ze, meet de hoogte en schrijft het getal op. Polly wijkt uit naar een richel en laat haar passeren. Dat duurt lang. Er zijn heel veel treden.

Then, further down, there is somebody else on the staircase. A fox in a yellow hard hat is working her way up from below with a folding rule and a notebook, stopping at every step, measuring the height of it, writing the number down. Polly moves aside to a ledge and lets her pass. It takes a long time. There are a great many steps.

Dat meten is geen pietluttigheid. De treden zijn met de hand uitgehakt en er zijn er geen twee gelijk, en juist daarom zijn ze het vastleggen waard. Sommige zijn zo hoog als een dik boek. Andere zijn amper een randje. Ook de breedte van de hele uitsparing verandert onderweg, hier smal als een deuropening en daar breder dan een tafel, want wie hem uithakte, volgde de rots en geen tekening.

The measuring is not fussiness. The steps were cut by hand, and no two are the same, which is exactly why they are worth recording. Some are the height of a thick book. Some are barely a lip. The width of the whole cut changes as it goes, narrow as a doorway in places and wider than a table in others, because whoever made it was following the rock rather than a drawing.

Dit is het stuk dat Polly het mooist vindt. Niemand weet precies hoeveel treden er zijn. Het nationale erfgoedregister zegt honderdzevenentachtig. Het toeristenbureau van de stad zelf zegt honderdnegenentachtig. Allebei officieel. Allebei gepubliceerd. Ze spreken elkaar al jaren tegen.

Here is the part Polly likes best. Nobody is quite sure how many steps there are. The national heritage register says one hundred and eighty seven. The town's own tourist office says one hundred and eighty nine. Both are official. Both are published. They have been sitting there disagreeing with each other for years.

Ze kijkt hoe de vos boven aankomt, haar rug strekt en begint te schrijven. Ergens in dat boekje wordt het getal opnieuw vastgesteld, voorlopig. Polly kijkt omlaag langs de lange gleuf van uitgesleten steen en besluit dat ze het hoogste getal gelooft, met als argument dat het meer aanvoelt als je klimt.

She watches the fox reach the top, stretch her back, and start writing. Somewhere in that notebook the number is being settled again, for now. Polly looks down the long slot of worn stone and decides she believes whichever number is larger, on the grounds that it feels like more when you are climbing.