De trap en het verhaal erover

Van bovenaf zagen de treden er al slecht uit. Vanaf de eerste trede omlaag zien ze er nog slechter uit. Ze lopen ongeveer zo steil af als een ladder die tegen een muur staat, en eigenlijk is het helemaal geen trap. Het is een geul in de rots, hier en daar ongeveer zo breed als een deuropening en elders smaller, met onder in de spleet het bleekgroene water van de zee. Polly hupt de eerste paar treden af en merkt dat ze ongelijk zijn. Elke trede is net iets anders van hoogte.

From the top the steps looked bad. From the first one down, they look worse. They fall away at about the same angle as a ladder leaned against a wall, and they are not really a staircase at all. They are a groove cut into the rock, roughly as wide as a doorway in places and narrower in others, with the sea showing pale green at the bottom of the gap. Polly hops down the first few and finds them uneven. Every step is a slightly different height.

Over deze plek bestaat een verhaal, en iedereen vertelt het. In het jaar veertienhonderdtwintig sloeg een leger uit Aragon het beleg voor de stad, en de soldaten zouden in één enkele nacht, in het geheim, deze hele trap in de klif hebben uitgehakt, om naar boven te klimmen en de citadel bij verrassing in te nemen.

There is a story about this place, and everyone tells it. In the year fourteen twenty, an army from Aragon laid siege to the town, and its soldiers are said to have carved this entire staircase into the cliff in one single night, in secret, in order to climb up and take the citadel by surprise.

Het is een prachtig verhaal. Het is ook vrijwel zeker niet waar. Meer dan honderd jaar geleden heeft een onderzoeker de zaak zorgvuldig bekeken en op twee problemen gewezen. Ten eerste kan niemand in één nacht bijna tweehonderd treden in massief kalksteen uithakken. Ten tweede stonden er langs dit stuk muur wachttorens, en mannen die een hele nacht op rots staan te hameren, vallen nogal op.

It is a wonderful story. It is also almost certainly not true. A researcher looked at the problem carefully more than a hundred years ago and pointed out two difficulties. First, nearly two hundred steps cannot be cut into solid limestone in one night by anybody. Second, there were guard towers along this stretch of wall, and men hammering at rock all night are not easy to miss.

Polly gaat op een trede zitten, ongeveer een derde van de weg naar de zee. Onder haar komt een grote zeevogel langs de klif aanglijden, zo laag dat zijn vleugelpunt bijna het water raakt, en de hele weg langs slaat hij niet één keer met zijn vleugels. Het echte antwoord op de vraag wie deze treden heeft uitgehakt, en waarom, ligt ergens verder beneden.

Polly sits down on a step about a third of the way toward the sea. Below her a large seabird comes gliding along the cliff, so low that its wingtip nearly touches the water, and it does not flap once the whole way past. The real answer to who cut these steps, and why, is somewhere further down.